Kaktüs Eve Uğur Getirir mi?
Bugünkü makalemizde “Ev enerjisini düşüren şeyler nelerdir” ile ilgili dikkat edilmesi gereken noktaları inceliyoruz.
İzmir’de yaşıyorum. 25 yaşındayım. Bir yandan “ben artık yetişkinim, fatura ödüyorum” diyen tarafım var, bir yandan da markette indirimli atıştırmalık görünce hayatın anlamını bulmuş gibi sevinen tarafım. Ve bu iki kişi aynı bedende yaşayınca ortaya doğal olarak fazla düşünme, bol espri ve gereksiz derinlik çıkıyor.
Son zamanlarda evimde yeni bir sakin var: minik, dikenli, sessiz ama yargılayıcı bakışları olduğuna emin olduğum bir kaktüs.
Ve en çok sorulan soru şu oldu:
Kaktüs eve uğur getirir mi?
Ben de bu soruya bilimsel bir raporla değil, İzmir sıcağında hafif terlemiş bir zihnin gerçek deneyimleriyle cevap vermek istiyorum.
—
Kaktüsle Tanışma: Bir Ev Arkadaşlığı Nasıl Başlar?
Her şey çok masum başladı. IKEA’ya “sadece bakıp çıkacağım” diyerek girdim. Bu cümleyi kuran herkesin başına ne geldiğini hepimiz biliyoruz zaten.
Bir baktım, küçük bir kaktüs bana bakıyor.
“Ben az su isterim,” diyordu adeta.
O an iç sesim devreye girdi:
— Zaten sen de az sorumluluk istiyorsun, al bunu.
Ve aldım.
Kasada 25 yaşındaki bir birey olarak kredi kartımı uzatırken içimden şunu düşündüm:
“Artık hayatımı toparlıyorum galiba.”
Kasiyer bana baktı, kaktüse baktı, sonra bana tekrar baktı.
O bakışın çevirisi muhtemelen şuydu:
“İyi şanslar kardeşim…”
—
Kaktüs Eve Uğur Getirir mi? İnançlar, Dedikodular ve Gerçekler
Mahalle versiyonu
Bizim mahallede kaktüsle ilgili iki görüş var:
Birinci grup:
“Evde kaktüs olursa negatif enerjiyi çeker.”
İkinci grup:
“Evde dikenli şey bulundurmak uğursuzluk getirir, batarsın.”
Yani kaktüs hem enerji çekiyor hem de enerji batırıyor. Açıkçası fizik kuralları bile bu kadar kararsız değildir.
Komşu Ayşe teyze bir gün kapıyı çevirip şöyle dedi:
— Oğlum o kaktüs var ya… yalnızlık getirir.
Ben de içimden düşündüm:
“Abla ben zaten İzmir’de tek başıma çamaşır yıkarken duygusal çöküş yaşayan biriyim, kaktüs mü tamamlayacak bunu?”
—
Bilimsel tarafı (çok da ciddiye almadan)
Bitkiler genel olarak ortama iyi his verir. Hava kalitesine katkı, psikolojik rahatlama falan denir.
Ama kaktüs… O biraz farklı.
O sanki şunu diyor:
“Ben buradayım ama çok yaklaşma.”
Yani ilişkisi net: mesafeli ama dürüst.
Bu bile başlı başına bir uğur sayılmaz mı?
Çünkü dürüst olmayan insanlar yüzünden zaten yeterince uğursuzluk yaşamıyor muyuz?
—
İzmir’de Kaktüsle Yaşamak: Güneş, Balkon ve Hayatın Kendisi
İzmir’de yaşayıp da kaktüs beslemek biraz “ben hayata karşı dayanıklıyım” mesajı vermek gibi.
Çünkü burada yazın sıcaklık öyle bir seviyeye geliyor ki:
Ben terliyorum → kaktüs bakıyor → güneş kazanıyor.
Balkonda otururken kaktüse bakıyorum bazen.
Sessiz bir yargılama hissediyorum.
İç ses:
— O bile senden daha az su istiyor.
Ben:
— Tamam ya, moralimi bozma sabah sabah…
Ama garip bir şekilde, o küçük dikenli şey orada oldukça ev daha “yaşanabilir” geliyor.
Sanki hayatın da minimal bir versiyonu gibi.
—
Kaktüsün Sosyal Hayatı: Misafirler Geldiğinde Yaşananlar
Arkadaşlar ilk kez eve geldiğinde kaktüsü görünce genelde üç aşamalı reaksiyon veriyorlar:
1. Aşama: Şaşkınlık
— Bu ne?
— Kaktüs.
— Neden?
Bu “neden” sorusu hayatımın özeti aslında.
2. Aşama: Espri
— Bu senden daha az konuşuyor ya.
Gülüyorum ama içimden hafif bir düşünce:
“Acaba ben fazla mı konuşuyorum?”
3. Aşama: Fazla sahiplenme
Bir arkadaşım kaktüsü okşamaya çalıştı.
Dedim ki:
— Dokunma, duygusal olarak hazır değil.
O da dedi:
— Kaktüs mü duygusal?
Ve işte o an fark ettim: İnsanlar kaktüsün bile bir karakteri olduğunu kabul ediyor.
—
Kaktüs Eve Uğur Getirir mi? Günlük Hayattan İşaretler
Bazen uğur dediğimiz şey büyük olaylar değildir.
Mesela:
Küçük bir sabah
İlgili Yazımız: İnsanlar ilk yerleşik hayata geçerken en önem verdikleri etkenler nelerdir ?
Kahve yapıyorsun, bardak devrilmiyor.
Kaktüs:
— Ben buradayım.
Bir iş günü
E-mail atıyorsun ve “tümüne cevap ver” tuzağına düşmüyorsun.
Kaktüs:
— Yavaş ama dikkatli ilerle.
Akşam
Hiçbir şey olmuyor ama sen “bugün fena değildi” diyorsun.
Belki de uğur budur.
—
Kaktüs ve Yalnızlık: Yanlış Anlaşılan Bir Dostluk
İnsanlar kaktüsü bazen yalnızlık sembolü gibi görüyor.
Ama ben öyle düşünmüyorum.
Kaktüs yalnız değil.
O sadece kendi sınırlarını biliyor.
Biz ise çoğu zaman sınırlarımızı bilmiyoruz.
Mesela ben:
— İnsanlara fazla açıklama yapıyorum.
— “Hayır” demeyi 3 saat düşünüyorum.
— Gereksiz mesajları 4 kere okuyorum.
Kaktüs ise:
— Net.
— Sessiz.
— Direkt.
Aslında biraz kıskanıyorum.
—
Komik Bir Gerçek: Kaktüsle Motivasyon Konuşmaları
Bazen eve gelip kaktüsle konuşuyorum. Evet, garip ama İzmir sıcağı insanı böyle şeylere iter.
— Bugün zor geçti.
Kaktüs:
(sessizlik)
— Ama yarın daha iyi olacak.
Kaktüs:
(sessizlik, hafif dikenli duruş)
Bazen düşünüyorum:
“Bu kadar minimal geri bildirimle nasıl ayakta kalabiliyorum?”
Sonra fark ediyorum:
Belki de mesele cevap almak değil, bir şeyin orada olduğunu bilmek.
—
Kaktüs Eve Uğur Getirir mi? Kendi Hayatımda Test Sonuçları
Bunu bir deney gibi düşünelim.
Öncesi
— Dağınık masa
— Kaotik sabahlar
— Sürekli “ben ne yapıyorum” hissi
Sonrası
— Hâlâ dağınık masa
— Hâlâ kaotik sabahlar
— Ama artık masada küçük bir kaktüs var
Sonuç:
Hayat düzelmedi ama daha sempatik hale geldi.
Belki de uğur dediğimiz şey budur:
Hayatı düzeltmek değil, onunla dalga geçebilmeyi sağlamak.
—
Kaktüsle Yaşamanın Felsefesi
Kaktüs bana şunu öğretti:
Az ama öz
Su istemiyor, ilgi istemiyor, drama istemiyor.
Biz ise:
— Fazla düşünüyoruz
— Fazla hissediyoruz
— Fazla yüklüyoruz
Kaktüs diyor ki:
“Biraz sakin.”
Sınırlar
Yaklaşma.
Bu kadar basit.
İnsan ilişkilerinde bile bu kadar net olabilsek hayat çok daha az yorucu olurdu.
—
Son Düşünce: Uğur Belki de Yanlış Sorudur
Belki de asıl soru şu değil:
Kaktüs eve uğur getirir mi?
Belki de soru şu olmalı:
“Ben hayatıma küçük, sessiz ve sınırları net bir şeyi dahil edince neden daha iyi hissediyorum?”
Çünkü mesele kaktüs değil.
Mesele, onun temsil ettiği şey:
Sadelik, netlik ve biraz da umursamazlık.
İzmir’de balkonuma bakıyorum.
Kaktüs orada.
Ben burada.
Gün güneşli.
Ve garip bir şekilde her şey biraz daha katlanılabilir.