Zozan Kız Mı?
Kayseri’de bir çarşamba günüydü. Havanın rengi gri, sokaklar ıssız, ama ben yine de bir şekilde insanlarla dolu bir şehirde yalnız hissediyordum. Günlüklerim bu şehirdeki sessizlikleri, bu kararmış gökyüzünü, en çok da kalbimdeki boşlukları kaydetti. Gözlerim o kadar uzaklara dalmıştı ki, o an için hiçbir şeyin farkında değildim. Oysa o an Zozan’ı ilk kez gördüm.
İlk Görüşte Yalnızlık
Zozan, biraz uzak, biraz da yakın bir kızdı. Kayseri’nin yoğun caddesinde, diğer insanlardan biraz farklıydı. Gözlerinde bir şey vardı; hem masumiyet, hem de bir tedirginlik. O gün, işten çıkmış, evime doğru yürürken karşı kaldırımdan gelen Zozan’ı fark ettim. Uzun, kahverengi saçları, bir süre önce yağmurdan ıslanmış gibi nemliydi. Yüzünde bir gülümseme vardı ama o gülümseme, bir tür maske gibiydi. İçinde taşıdığı duyguları saklamak için sanki hiç uğraşmıyordu. Belki de ben, hep daha çok görebilmek için dikkatle bakıyordum.
Zozan kız mı? sorusu zihnimde dönüp durdu. Ama bu sadece onun kim olduğunu merak etmek değildi. Onun kimliğini anlamak değil, onun içinde nasıl bir dünya sakladığını keşfetmekti. Yalnızlığına, korkularına, belki de o gülümsemesinin ardındaki derin acılara…
İkinci Karşılaşma: Hayal Kırıklığı ve Heyecan
Bir hafta sonra, aynı kaldırımdan geçerken, Zozan’ı yeniden gördüm. Ama bu sefer farklıydı. O gülümsemesi yoktu. Birkaç adım ötemde duruyordu. Gözleri boş, bakışları uzaklara dalmıştı. Bir an ona yaklaşmak istedim ama kalbim hızlıca atmaya başladı. Acaba kendimi tanıtmalı mıydım? Onu görmeyi beklemek mi daha iyiydi?
Sonunda cesaretimi toplayıp, ona birkaç adım yaklaştım. Biraz irkildi, ama sonra beni fark etti.
“Merhaba, nasılsınız?” dedim, biraz garip, ama bir o kadar samimi.
Zozan’ın gözleri bulutlarla dolmuştu. O an, sanki bana değil, bambaşka bir yere bakıyordu.
“İyiyim, sağ ol,” dedi. Ama sesindeki soğukluk, içindeki boşluğu yansıtıyordu. Ben de o an hissettim; Zozan, kimseye ait olamayan bir kızdı. Hayatının geri kalanını hep bir yerlerde eksik tamamlamaya çalışarak mı geçirecekti?
O an kalbimde bir kırıklık hissettim. O kadar yakın ama o kadar uzak… Nedenini tam anlamadım. Belki de bu kadar güzellik ve bu kadar yalnızlık bir arada olunca, biraz korkutuyor insanı. Bunu Zozan’a sormak istedim ama bu kadar derin bir soruya ne doğru bir cevap alırdım, ne de doğru bir şekilde sorardım.
Zozan kız mı? diye sordum kendi kendime. Bir kız mıydı? Yoksa yalnızca bir maskeydi? O gülümseme, her şeyi değiştiren o gülümseme… Gerçekten var mıydı?
Bir Anlık Umut ve Çekişme
Zozan’ın beni şaşırtan bir özelliği vardı. Her defasında, az önce tam kaybettiğim güveni yeniden kazanabiliyordum. O kadar hızlı değişiyordu ki. Bir anında bir yabancıydık, bir diğer anımızda ise arkadaş olabilirdik. Bu belirsizlik, adeta kalbimdeki tüm doğruları ve yanlışları sorgulamama sebep oluyordu. Zozan’ın “kız mı” olduğunu, kim olduğunu, ne hissettiğini değil, her şeyin belirsizliğini düşünmeye başladım.
Bir gün, kaybolan umudumu yeniden bulmuştum. Zozan’a gerçekten yaklaşmaya karar verdim. Ama o an, her şeyin öncesi gibi belirsizdi. Zozan bana dönüp bir an için gözlerime bakmıştı. Bir parça sıcaklık vardı ama yine de bir mesafe vardı aramızda. O mesafe, tüm sorularımı cevapsız bırakıyordu.
Belki de Zozan, tüm bu soruların cevabını sadece kendi içinde saklıyordu. Kim bilir? Ama ben, belki de kendi içimde bir cevap arayışına girmiştim.
Zozan Kız Mı?
Sonunda, Zozan hakkında düşündüğüm sorulara şu cevabı verdim: Zozan, gerçekten bir kız mıydı? Evet, fiziksel olarak bir kızdı, ama kalbi ve duyguları tam olarak bir kızın kalbi gibi değildi. O, bir hikaye; bir maskeydi. Bir yüz, bir gizem, ama aynı zamanda bir yalnızlık… Zozan, kendi dünyasında kaybolan bir yıldızdı. Ve ben, bu kaybolmuş yıldızın ışığında kendimi kaybetmek istemiyordum. Zozan, belki de benim için hiç ulaşamayacağım bir arzu, fakat hep düşüncelerimde kalacak bir sır olarak kalacaktı.
O yüzden, belki de Zozan gerçekten bir kız değildi. O sadece bir soruydu.